تهران , میدان فاطمی , خیابان جویبار , کوچه میرهادی شرقی , پلاک ۱۹ , واحد ۸
تهران , میدان فاطمی , خیابان جویبار , کوچه میرهادی شرقی , پلاک ۱۹ , واحد 8
02188921613

بسته بندی طبیعی مواد غذایی

پژوهشگران دانشگاه شیراز با استفاده از نانوسلولز موفق به تولید بسته بندی‌ های مواد غذایی از جنس نشاسته و ژلاتین شده اند. این بسته بندی جایگزین بهتری نسبت به نمونه‌ های پلاستیکی متداول است و افزون بر حفظ محیط  زیست، در نگهداری مواد غذایی نیز عملکرد بهتری دارند.

ستاد ویژه توسعه فناوری نانو ریاست جمهوری، امروزه یکی از پرکاربردترین مواد در صنعت بسته بندی مواد غذایی جهت جلوگیری از فساد آن‌ ها، پلاستیک‌ ها هستند. این مواد ضمن داشتن فرایند تولید راحت و داشتن مقاومت بسیار بالا در برابر نفوذ رطوبت و هوا هزینه‌ پایینی نیز دارند.

با توجه به این که این بسته بندی‌ های پلیمری، زیست تخریب ناپذیر بوده و مشکلات زیادی را برای محیط زیست ایجاد کرده‌ اند، تلاش برای جایگزینی آن‌ ها با استفاده از مواد طبیعی زیست تخریب پذیر رو به گسترش است.

پیشنهاد میکنیم مطلب ” بسته بندی مناسب صادراتی ” را نیز مطالعه نمائید

دکتر محمد مهدی ظرافت پژوهشگر دانشگاه شیراز با اشاره به این مطلب که یکی از مواد جایگزین برای بسته بندی‌ های پلاستیکی، استفاده از پلیمرهای طبیعی است، عنوان کرد: پلیمرهای طبیعی معمولا خواص بسته بندی ضعیف‌ تری نسبت به پلیمرهای سنتزی دارند. اما این محدودیت را می‌ توان با استفاده از افزودنی‌ های نانومقیاس، مانند نانوسلولز و نانوذرات رس برطرف کرد و میزان استحکام و عبوردهی گازها و رطوبت را در این نوع پلیمرها بهبود داد. به همین منظور در این تحقیق تلاش شد تا اثر اضافه کردن نانوسلولز و کیتوسان به فیلم‌ های متشکل از ترکیب نشاسته و ژلاتین بر خواص این نوع بسته‌ بندی‌ ها مورد بررسی قرار گیرد.

به گفته‌ ظرافت، بر اساس نتایج به دست آمده از این تحقیق، مواد نانو مقیاس از جمله نانوسلولز می‌توانند منجر به بهبود خواص فیلم‌ های پلیمری طبیعی ساخته شده از نشاسته و ژلاتین شوند و جایگزین مناسبی برای بسته بندی‌ های پلیمرهای سنتزی باشند.

وی افزود : معمولا استحکام مکانیکی پلیمرهای طبیعی پایین است، اما نتایج این تحقیق نشان داد که اضافه کردن نانوسلولز به ماتریس فیلم می‌ تواند استحکام مکانیکی نشاسته را تا ۵۰ درصد افزایش داده و به طور همزمان عبوردهی رطوبت و اکسیژن را نیز کاهش دهد.

ظرافت در خصوص امکان تجاری شدن نتایج به دست آمده عنوان کرد : این طرح هم اکنون در مقیاس آزمایشگاهی انجام شده و مطالعاتی جهت ارتقای آن در مقیاس پایلوت نیز صورت گرفته است. در عین حال، در صورت ارتقای طرح تا مقیاس صنعتی، قابلیت کاهش هزینه‌ های تمام شده تا حد زیادی وجود دارد.

 

 

نوشته های مرتبط
یک پاسخ بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.فیلد های مورد نیاز علامت گذاری شده اند *